In de Betuwe ben ik geboren in die tijd dat Juliana een van haar laatste defilés op Soestdijk afnam en dat de Bee Gees Stayin’ Alive, Stayin’ Alive! hip waren. Mijn laatste schooljaren heb ik in Zeist doorgebracht met viertakt-brommers, de muziek van  Hendrix en de gedichten van Baudelaire. Kurt Cobain joeg zich toen ik examen deed een kogel door de kop: “Smells Like Teen Spirit!” Geen causaal verband was beoogd.

Leiden is de studentenstad voor het romantische verstand, waarom ik daar Rechten en Duits ben gaan studeren. In Duits ben ik afgestudeerd op een onderwerp dat  literatuur en zuidelijk Afrika, twee liefdes van mij, verenigt: de culturele botsing in Namibia tussen de Duitse kolonisator en de inheemse volkeren. Mijn studentenleven was intens en klassiek: ik heb me beziggehouden met muziek, toneel en vele gesprekken.

Zoals bij veel dingen het geval is, zijn er twee soorten gesprekken: goede en slechte. Maar ongeacht de soort gaat in alle vroegte, de zon weer op. Dit geldt ook voor Leidens Breestraat. Mijn beroepsleven heb ik verdeeld over de Universiteit, het onderwijs, redigeer- en vertaalwerk. Ook heb ik me bezondigd aan journalistiek. De rode draad was altijd talig.

Ik ben benieuwd wat er nog op mijn  pad komt en verheug me op zaken  die er werkelijk toe doen zoals  Bach, de letteren en de  vriendschap. Ik ben heel blij dat de goede God mij het vermogen tot  verbazen heeft geschonken.

Dat is namelijk van levensbelang: verbazing.